post

Mijn motto is “Creating Opportunities!”

Kennismaken met de nieuwe asssistent receiver coach van de Dutch Junior Lions Brian Jahani.

Coach Brian, allereerst (nogmaals) gefeliciteerd. Je bent van schaduwcoach gepromoveerd naar assistent-receiverscoach voor de Junior Lions. Voor de mensen die jou nog niet kennen, wil ik je vragen de persoon Brian voor te stellen.

-Bedankt voor de felicitatie en voor dit gesprek.
Kort samengevat: De persoon Brian Mansaram die u vroeger kende was een jonge en hard werkende speler, maar ik zat in een omgeving waaruit ik niet mijn gegeven kansen kon benutten, Brian Jahani, de man die u nú kent, is een persoon die ervoor zorgt dat er kansen worden gecreëerd.

Ik weet dat jij, net als ikzelf, je het moment nog kunt herinneren dat wij elkaar voor het eerst spraken. Jij als speler bij de Trojans jeugd, en ik toen ook al als coach. Er is veel gebeurd sinds die dag. Hoe heeft jouw footballleven er tot nu toe uitgezien?

-Er is heel wat gebeurd in de tussentijd! In 2007 zou ik eigenlijk onderdeel zijn van de DJL, maar dat programma werd toen helaas gepauzeerd tot 2009, en toen was ik te oud om nog te kunnen spelen. Toen hebben coaches Ted Erkkila en Markus Zielke een eigen initiatief opgestart; The Dutch Broncos. Met dat team speelden we tegen Highschools in Europa. Dat was een geweldige ervaring en ik vind zelf dat ik mijn beste wedstrijden in die periode heb gespeeld. Het seizoen daarop speelde ik een goed seizoen bij de senioren van de Trojans samen met mijn mentor, Eder Linnenbank. We hadden een goede DB squad en het was geweldig. Helaas was ik op dat moment voor mezelf niet op een goede plek. Ik kreeg de kans om naar het toentertijd sterke team van de Maastricht Wildcats te gaan, maar door bepaalde gebeurtenissen kon ik dit niet waarmaken. Dat betekende voor mij tijdelijk stoppen met football. Dat was voor ongeveer een jaar. Daarna heb ik voor de Spijkenisse Scouts gespeeld, maar door omstandigheden was dat niet constant. Ik raakte gedemotiveerd omdat ik mijn kansen om naar Amerika te gaan zag verdwijnen, en uiteindelijk heb ik in 2013 mijn laatste wedstrijd gespeeld. Dat was dan wel met de Dutch Lions tegen Polen, wat een topwedstrijd was.

Sinds maart 2018 ben ik weer actief in het football, maar niet langer als speler. Ik werd gevraagd om deel te nemen aan het schaduwcoach programma van de DJL en werkte met WRs en DBs. Het leek me echt een uitdaging om deze jongens te helpen (waar dit nodig is) om hen naar het volgende niveau te kunnen brengen.

Als ik zo vrij mag zijn zou ik willen zeggen dat ik jou echt heb zien groeien van een jonge gast die, laten we zeggen, zoekend was, naar een man die weet waar hij voor staat en zijn passie kan en wil delen met een nieuwe generatie spelers. Mag ik je vragen iets meer te vertellen over die persoonlijke ‘reis’? Ik denk namelijk dat dat heel inspirerend kan zijn. Misschien zelfs wel herkenbaar voor sommigen. Wie waren bijvoorbeeld jouw grootste invloeden en waarom? Maar ook twijfels of tegenslagen als je wilt.

-Mijn reis, zoals je dat noemt, was een aparte, met veel tegenslagen. Helaas had ik toen (bijna) geen mensen om mij heen die tijd in mij staken zodat ik mijn dromen waar kon maken. Niemand sprak ooit eens echt intensief met me om te achterhalen waarom ik bepaalde stappen wel of niet nam. Het is moeilijk om een fan van jezelf te zijn wanneer je alleen maar tegenslagen kent. Dat veranderde toen ik mijn rolmodellen leerde kennen door het football. Allereerst Kenny Franklin. Hij was voor mij en (soms ook helaas) voor vele anderen een vaderfiguur. Hij leerde ons hoe je mentaal sterk moest zijn, doorzettingsvermogen moest ontwikkelen, wat vastberadenheid inhoudt, hoe je football behoort te spelen, maar ook hoe je als mens eerlijk en betrouwbaar moet zijn. Daarnaast waren Saman Alzahawi, Eder Linnenbank, Errol Zeefuik en Luis Ramos rolmodellen voor mij. Ze zijn net wat ouder dan ik, en hadden allemaal best veel bereikt in het football en/of het leven en zij lieten mij het voorbeeld zien wat het was om footballspeler te zijn. Hun lessen hebben mij een betere man gemaakt. Zij zagen wie ik was en wat mijn struggles waren, en wisten hiermee om te gaan. En geloof me, ik was echt niet de gemakkelijkste jongen. TIjdens mijn laatste jaar in de jeugd was coach Ted Erkkila mijn redder. Als hij er toen niet was geweest met zijn harde lessen verpakt in een vriendelijke benadering, zijn eerlijkheid, was ik toen zeker in de criminaliteit gebleven. Ik dank in principe mijn leven aan al deze mannen. Als ik hen en football niet had gehad was ik nooit uitgekomen op de plek waar ik nu ben. Ik ben ze dan ook eeuwig dankbaar.

Hoewel ik moet bekennen dat ik aanvankelijk afwachtend was, gebaseerd op het kleine beetje wat ik wist van jouw verleden, bleek al heel snel dat je weet wat je doet en wilt. Je wist toen wij voor het eerst samen de receiversgroep overnamen meteen de juiste snaar te raken en mede dankzij jouw inbreng zijn ze nu ‘los’. Ik heb met veel plezier met je samengewerkt en het doet me goed dat jij nu de groep verder gaat brengen. Ben jij je ervan bewust dat je dat effect op de groep hebt gehad? Die groep leek tot dat moment niet echt lekker te draaien.

-Ja, daar was ik me zeker bewust van. Niet om mezelf nu een schouderklopje te geven, maar als je kijkt naar Amerika of elk ander land of zelfs succesvolle club met een footballprogramma, zie je dat ze allemaal een structuur hebben en aanbieden waarin discipline centraal staat, en dat was wat die jongens toen totaal niet hadden. Er waren nogal wat wisselingen geweest in de coaching staff en dat was met name bij de receivers te merken. Om ze beter te maken moesten ze eerst leren wat op dit niveau structuur en discipline in het football betekent. Toen ze dat doorhadden was het ook snel duidelijk dat ze plays begonnen te maken en de rest van het team hun namen begon te onthouden. Alle props dus aan de receivers die dat goed hebben opgepakt.

Je gaf de spelers zelfs huiswerk mee en zat echt achter ze aan in onze app-groep. Dat zullen velen niet gewend zijn geweest. Je helpt ze echt stappen te zetten. Dat is een vaardigheid die je niet verwacht in een jonge beginnende coach. Zou je wat meer willen vertellen over jouw ‘drive’? What makes you tick?

-Structuur en discipline was hard nodig. Toevallig ben ik bezig met een onderneming waarbij ik een soortgelijk iets aan het opstarten ben. Misschien hebben sommigen het al eens voorbij zien komen. Uit onderzoeken die ik heb gedaan blijkt dat jonge atleten dat het hardste nodig hebben. Dat er iemand is, anders dan de ouder/verzorger, die achter ze aanzit om te trainen, huiswerk te maken en rustdagen te plannen. En het werkt echt goed. Want er zijn consequenties aan verbonden als je geen bewijs kunt leveren van je trainingsarbeid. Dan krijg je namelijk geen punten van me, en die punten zijn belangrijk om te kunnen spelen. Geen effort betekent geen ‘shine’. Dit is pas echt gaan werken na Spanje. De omstandigheden waren niet ideaal voor ons, dus besloot ik dat het prioriteit had om ze wél fit te krijgen voor dit soort omstandigheden, want die gingen komen. En ze hebben het tegen Engeland en de France Academy laten zien. Nu ik officieel ben toegevoegd aan de DJL staff ga ik zeker mijn best doen om deze jongens en het team naar de top te brengen.

Wat verwacht je verder van je rol bij de DJL?

-Ik ben zelf DB geweest maar omdat we in de jeugd allemaal beide kanten op speelden was ik ook altijd een redelijke receiver. Ik ga mijn best doen om de spelers verder te helpen ontwikkelen, en ik streef ernaar om mezelf ook steeds verder te ontwikkelen, met name op de receiver positie zodat ik steeds goed kan vertalen naar de jongens toe wat het is dat ze moeten doen. Wie weet wat de toekomst dan allemaal nog in petto heeft!

Wat zou je verder nog kwijt willen?

-Ik ben trainingen gaan organiseren waarbij ik (football)spelers beter probeer te maken qua snelheid, behendigheid en algemene atletische vaardigheden. Als ik zie dat ze werken om ergens te komen, zorg ik ervoor dat ze ook kansen krijgen om dat doel te bereiken. Sommige (ex) Junior Lions hebben zelfs al offers gekregen van colleges in de Verenigde Staten, waaronder ook D1! Toen er een Camp was bij de Crusaders, hebben ze samen met zo’n 60 spelers uit Nederland, België, Frankrijk, Engeland en Duitsland hun skills laten zien. Ik beloof dat ik mijn best ga doen ervoor te zorgen dat nog meer mensen dit soort kansen gaan krijgen, dat nog meer jongens D1 offers gaan krijgen en ook echt gaan spelen, en de kans krijgen hun educatie en footballcarriere voort te zetten.

Mijn motto is; Creating Opportunities!